In de zomer van 2009, een paar dagen voor mijn vakan­tie, kreeg ik te horen dat ik hiv had. Ik was een jon­ge­man van 27 in een fase van mijn leven waar­in ik niet altijd con­se­quent con­dooms gebruik­te. Angst voor hiv had altijd wel in mijn ach­ter­hoofd gespeeld, maar angst is geen voor­be­hoeds­mid­del. Nu ja, die angst hoef­de ik nu ten­min­ste niet meer te heb­ben.

Maak je geen zor­gen, dit wordt geen zie­lig ver­haal. Het gaat heel goed met mij. Met hiv valt pri­ma te leven, en ik vind het belang­rijk die bood­schap ook in het pre­ven­tie­de­bat te bren­gen. Met bang­ma­ke­rij schie­ten we niets op. Maar dat het beter is geen chro­ni­sche infec­tie te heb­ben behoeft natuur­lijk geen betoog.

In de zomer van 2011 sloot ik me aan bij Poz&Proud, een club die opkomt voor homo­man­nen met hiv. Daar werd toen al gespro­ken over PrEP, een geheel nieu­we metho­de van hiv-pre­ven­tie in de vorm van een pil. Hoe meer ik erover te weten kwam, hoe meer ik ervan over­tuigd raak­te dat dit een game­chan­ger zou zijn. In de strijd tegen nieu­we hiv-infec­ties, natuur­lijk, maar net zozeer in het ver­lich­ten van de angst die nog altijd als een vloek boven velen in onze com­mu­ni­ty hangt.

In de zomer van 2012 gaven de Ame­ri­kaan­se auto­ri­tei­ten na afron­ding van suc­ces­vol­le stu­dies naar de effec­ti­vi­teit groen licht voor PrEP. Ik was ver­rukt, dit was een moment waar ik naar­toe had geleefd. En dit zou nog maar het begin zijn; goed voor­beeld doet vol­gen, toch?

In de zomer van 2016 was Amster­dam in de ban van EuroP­ri­de. Samen met 50 ande­re man­nen stond ik op een boot die een vol­mon­dig sta­te­ment voor PrEP neer­zet­te. Brood­no­dig, want het goe­de voor­beeld dat de Ver­e­nig­de Sta­ten vier jaar eer­der had­den gesteld had niet zoveel navol­ging gekre­gen als gehoopt. Ook niet in Neder­land, dat twin­tig jaar daar­voor nog een voor­lo­per was met behan­de­ling van hiv.

Ik ben een zomer­kind. Gebo­ren werd ik in de zomer van 1981, het jaar waar­in de wereld voor het eerst ken­nis­maak­te met de ver­woes­tin­gen van aids. De weten­schap heeft ons sinds­dien onvoor­stel­baar veel ver­der gebracht. We kun­nen leven met hiv. En we kun­nen ook veel meer infec­ties voor­ko­men dan we nu doen. Met PrEP.

In de win­ter van 2016 legt de Neder­land­se poli­tiek ech­ter des­in­te­res­se aan de dag. Onze minis­ter wacht op een advies dat nog een zomer én een win­ter op zich zal laten wach­ten. Onze volks­ver­te­gen­woor­di­ging stemt een ver­snel­de rege­ling weg. Meer dan vieren­een­half jaar sinds het eer­ste regu­lie­re gebruik van PrEP doen we nog steeds als­of het con­tro­ver­si­eel is. We moe­ten geen sei­zoen meer voor­bij laten gaan. We moe­ten PrEP omar­men. En beschik­baar stel­len. Nu!

Jör­gen Moor­lag

Last updated 02/01/2017